- Art Gallery -

 

.

Ο Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ (John William Waterhouse, 1849 – 1917) ήταν Άγγλος ζωγράφος, που έδρασε στα τέλη της Βικτωριανής εποχής. Ήταν οπαδός των Προραφαηλιτών καλλιτεχνών και συνεχιστής του έργου τους.

John William Waterhouse

The Mystic Wood

Orpheus

The Annunciation

Dante and Beatrice

Woman Picking Flowers

Thisbe

The Slave

Undine

Gone, But Not Forgotten

Sleep and His Half Brother Death

Miranda

After the Dance

The Visit of a Sick Child to the Temple of Aesculapius

The Remorse of Nero After the Murder of His Mother

Its sweet doing nothing

A Flower Stall

Its sweet doing nothing

The Household Gods

Diogenes

The favourites of Emperor Honorius

Consulting the Oracle

Esther Kenworthy

Saint Eulalia

Resting

The Magic Circle

Cleopatra

Mariamne Leaving the Judgement Seat of Herod

The Lady of Shalott

Ophelia

The Toilet

Two Little Italian Girls by a Village

A Roman Offering

Circe Offering the Cup to Ulysses

Ulysses and the Sirens

Circe Invidiosa

Sketch for A Mermaid

The Merman

A Hamadryad

The Beautiful Lady Without Pity

The Naiad

The Lady of Shalott

Ophelia

Phyllis Waterlow

Saint Cecilia

The Flower Picker

Hylas and the Nymphs

Mariana in the South

Ariadne

Flora and the Zephyrs

Pandora

The Awakening of Adonis

A Mermaid

Destiny

Nymphs Finding the Head of Orpheus

The Crystal Ball

The Missal

Windflowers

Boreas

Echo and Narcissus

Psyche entering Cupid's Garden

Psyche Opening the Golden Box

Lamia and the Soldier

Jason and Medea

Lady Violet Henderson

Apollo and Daphne

Gather Ye Rosebuds or Ophelia

The Bouquet

The Soul of the Rose

Gather Ye Rosebuds While Ye May

Ophelia

Ophelia

Spring Spreads One Green Lap of Flowers

Listen to my Sweet Pipings

Maidens picking Flowers by a Stream

Miss Betty Pollock

The Charmer

Penelope and the Suitors

Portrait of Mrs.Charles Schreiber

Sweet Summer

A Song of Springtime

Beatrice

I am Half Sick of Shadows', said the Lady of Shalott

A Tale from the Decameron

Fair Rosamund

Flower Sketch for The Enchanted Garden

Flora

Gathering Almond Blossoms

Miranda

Tristan and Isolde

The Enchanted Garden

Juliet

Portrait of Miss Claire Kenworthy

St.Joan

The Easy Chair

The Loggia

Narcissus

Βιογραφικά στοιχεία

Ο Γουότερχαουζ γεννήθηκε στη Ρώμη της Ιταλίας από Βρετανούς γονείς, που ήταν και οι δυο ζωγράφοι. Η ακριβής ημερομηνία της γέννησής του δεν είναι γνωστή, πλην όμως υπάρχουν στοιχεία ότι βαπτίστηκε στις 6 Απριλίου του 1849.

Το 1854, ο νεαρός Ουώτερχαουζ εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στο Λονδίνο, σ’ ένα νεόκτιστο σπίτι στο Νότιο Κένσινγκτον (South Kensington), πολύ κοντά στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου. Το 1871 εγγράφεται και φοιτά στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών του Λονδίνου. Το 1883 παντρεύτηκε την Έστερ Κένγουορθι (1857 – 1944), κόρη ενός δάσκαλου τέχνης από το Ήλινγκ (Ealing), με την οποία όμως δεν απέκτησε παιδιά.

Το 1895, ο Γουότερχαουζ εκλέχτηκε ακαδημαϊκός, ως πλήρες μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας. Πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1917 σε ηλικία 67 ετών, βαριά άρρωστος από καρκίνο, και ετάφη στο Κοιμητήριο Κένσαλ Γκριν του Λονδίνου.

Καλλιτεχνική πορεία

Ο Γουότερχαουζ ξεκίνησε την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία με κλασικά θέματα και έντονες επιρροές από το κλασικιστικό πνεύμα των Άλμα – Ταντέμα και Φρέντερικ Λέιτον και για κάποιο διάστημα ειδικεύτηκε σε ρωμαϊκά θέματα. Στην πιο ώριμη όμως περίοδο της καριέρας του ανεξαρτητοποιείται από τα δεσμά της ακαδημαϊκής τεχνοτροπίας και δέχεται επιρροές από τους Προραφαηλίτες ζωγράφους, κυρίως από τον Έντουαρντ Μπερν – Τζόουνς, αλλά και από τους συγχρόνους του καλλιτέχνες του Ιμπρεσιονισμού.

Η θεματολογία των έργων του επικεντρώνεται σε σκηνές από τη μυθολογία της αρχαίας Ελλάδας, αλλά και τη ρωμαϊκή ιστορία. Το 1874, εκθέτοντας το έργο του «Ο Ύπνος και ο ετεροθαλής αδελφός του ο Θάνατος» (Sleep and His Half-Brother Death) στη Βασιλική Ακαδημία, σημειώνει μεγάλη επιτυχία και παίρνει διθυραμβικές κριτικές. Παρόμοια επιτυχία σημειώνει και με τους πίνακές του «Μετά τον χορό» (1876) και «Η επίσκεψη ενός άρρωστου παιδιού στο Ναό του Ασκληπιού» (1877). Ένα άλλο προσφιλές έργο του Γουότερχαουζ ήταν η «Οφηλία» (1888), με κάποιες φανερές επιρροές από τους πίνακες της Οφηλίας, που φιλοτέχνησαν οι Προραφαηλίτες ζωγράφοι Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι και ο Τζων Έβερετ Μιλαί.

Ένα από τα πιο διάσημα έργα του Γουότερχαουζ είναι «Η Δεσποσύνη του Σαλότ» (The Lady of Shallot, 1888 - Πινακοθήκη Τέιτ, Λονδίνο), που το ζωγράφισε δυο ακόμη φορές στα 1894 και 1909 ή 1910, που προέρχεται από ένα ποίημα του Άλφρεντ Τένισον και είναι εμπνευσμένο από το μεσαιωνικό κύκλο των ιστοριών του Αρθούρου. Διηγείται την τραγική ιστορία ενός απογοητευμένου κοριτσιού από τον αποτυχημένο έρωτά του με τον ιππότη Λάνσελοτ, ξεκινώντας για το τελευταίο ταξίδι της ζωής του. Το έργο αυτό αποτελεί μια εξαίρετη σπουδή στην τοπιογραφία – κάθε φύλλο και καλάμι έχουν σχεδιαστεί με καλλιτεχνική μαεστρία και η ίδια προσοχή έχει δοθεί και στις αντανακλάσεις του νερού.

Ύλας και οι Νύμφες

Στη Βικτωριανή Αγγλία, ο συντηρητισμός και τα ήθη της κοινωνίας δεν επέτρεπαν τη δημόσια έκθεση του γυναικείου γυμνού, αν και είναι γνωστές οι πορνογραφικές φωτογραφήσεις της εποχής και στα σαλόνια ακόμη της υψηλής κοινωνίας. Οι καλλιτέχνες για να παρακάμψουν τα κοινωνικά αυτά ταμπού, βρήκαν ως πρόσχημα τη ρεαλιστική απεικόνιση μυθολογικών κυρίως σκηνών, με προκλητικές παραταύτα παραστάσεις του γυναικείου γυμνού, που η συντηρητική αγγλική κοινωνία άρχισε βαθμιαία να κάνει αποδεκτές.

Ο Γουότερχαουζ δεν αποτελούσε εξαίρεση στις προκλήσεις της εποχής του και το 1896, κάτω από την επίδραση του Μπερν – Τζόουνς, ζωγράφισε τον αριστουργηματικό πίνακα «Ύλας και Νύμφες» (Πινακοθήκη Τέχνης, Μάντσεστερ), υιοθετώντας τα λαμπερά χρώματα και το γυναικείο τύπο των “φαμ φατάλ” της προραφαηλιτικής τεχνοτροπίας του Ροσέτι και του Μπερν – Τζόουνς.

Ο «Ύλας και οι Νύμφες» διηγείται τον κλασικό μύθο από την «Οδύσσεια» του Ομήρου: Ο Ύλας ήταν ένας από τους Αργοναύτες, συντρόφους του Ηρακλή. Όταν αποβιβάστηκαν στην Τροία, ο Ύλας βγήκε στη στεριά να βρει νερό κι ανακάλυψε μια πηγή που την κατοικούσαν νύμφες, οι οποίες με την αμβροσία διατηρούνταν πάντα νέες και όμορφες. Οι νύμφες αποπλάνησαν τον όμορφο Ύλα και ποτέ κανείς δεν ξανάκουσε γι αυτόν.

Ο Γουότερχαουζ στον πίνακά του, όπου οι νύμφες με τα μακριά ξέπλεκτα μαλλιά να πέφτουν στους γυμνούς ώμους, τα προκλητικά γυμνά στήθη και τα αισθησιακά πρόσωπά τους προσκαλούν τον πανέμορφο Ύλα στο βασίλειο των ερωτικών απολαύσεων, εκθειάζει τις αχαλίνωτες δυνάμεις της φύσης, ενώ αναδύεται συγχρόνως ένας συγκαλυμμένος ερωτισμός και ένας έντονος αισθησιασμός.

Το γυναικείο γυμνό το παρουσιάζει ο Γουότερχαουζ και σε άλλα έργα του, που έχει φιλοτεχνήσει σε διάφορες περιόδους της καλλιτεχνικής του πορείας, όπως είναι, μεταξύ άλλων: «Ναϊάς ή Ύλας με μια Νύμφη» (1893), «Η Σειρήνα» (περ. 1900), «Η Γοργόνα» (1901), «Ηχώ και Νάρκισσος» (1903), «Λάμια ΙΙ» (1909) κ. ά

Πηγές

• Julian Treuherz: “Pre-Raphaelite Paintings”, pp. 122-123, Manchester City Art Gallery, Manchester, England, 1993.

• Edmund Swinglehurst: “The Art of the Pre-Raphaelites”, pp. 74 - 75, Parragon Book Service Limited, London, 1994.

* “The Art Book” (ελληνική έκδοση), λήμμα “Waterhouse, John William”, σελ. 486, ΤΕΡΖΟ – ΒΙΒΛΙΑ, Άρης Τερζόπουλος – Ειδικές Εκδόσεις Α.Ε., Αθήνα, 1995.

Από τη ελληνική Βικιπαίδεια http://el.wikipedia.org . Όλα τα κείμενα είναι διαθέσιμα υπό την GNU Free Documentation License